رواية الخادمه هانم الفصل الاول والثاني بقلم اسماعيل موسى

وهو متوقف فى إشارة المرور رعد كان بيقول فى نفسه انا کرهت الشوارع المصريه من الأشكال إلى بتتحدف على كل صبح المتسولين والمشردين بقيو أكتر من عساكر المرور !!
ودى عايزه ايه كمان
كان فيه بنت شابه لصقت اديها المتوسخه بزجاج سيارته المرسيدس رافعه ايدها بتضرع بتطلب صدقه
بعد ما رعد تأمل وشها الطفولى الچرح الحديث إلى قاطع خدها وهدومها المقطعه صړخ انتى لو تعرفى ايديكى القذره إلى وسخت زجاج العربيه هتكلفنى كام مكنتيش عملتى كده
ابعدى من هنا 
البنت مكنتش سامعه حاجه لكن شايفه شفايف رعد بتتحرك بعصببه
بعدت عن العربيه پخوف وقعدت على الرصيف
رعد مش متوعد على كده اتعود ان المشردين عندهم لزوجه اكتر من دبان الشتا ومش بيتخلو عن مطالبهم بسهوله
كمان دى كانت أول مره يشوفها فى إشارة المرور ابعد نظره عنها وفضل منتظر إشارة المرور إلى اتأخرت جدا كان فيه حاډثه قريبه معطله الطريق ورعد مخدش باله
نزل رعد من العربيه يشوف فيه ايه صړخ على البنت إلى قاعده على الرصيف
انتى يا شاطره تعرفى فيه ايه
البنت بصت لرعد ومتكلمتش بصت ناحية الأرض وسكتت
رعد قرب منها انا بكلمك مش بتردى ليه
البنت قالت انا جعانه!!
رعد __لازم تكونى جعانه هو الى زيك حافظ غير الكلمه دى عشان تصعبو على الناس
من فضلك قالت البنت وهى بتننفس بصعوبه سيبنى فى حالى
تأملها رعد مره تانيه ورغم انه مش بيحب يدخل فى حوار مع ناس اوباش الا ان نبرة البنت وطريقتها إثارة فضوله
طلع ورقه بعشرين جنيه ورماه قدامها على الأرض روحى كلى وزقها برجله!
البنت بصت لرعد بعيون مهزومه وقالت متشكره خد فلوسك
انا لو مت من الجوع مش هاخد فلوسك انا مش حيوانه يا افندى
رعد فاهم حيل المتشردين كويس الاشاره كانت فتحت راح على عربيته وساب البنت والعشرين جنيه مرميه قدامها تحت رجليها ومشى
القصه بقلم اسماعيل موسى
بعد ما خلص شغل رجع رعد على الفيلا فى طريقه شاف نفس ألبنت قاعده فى مكانها
قال طبعا العشرين جنيه مش كافيه بالنسبه ليها اكيد عايزه تجمع فلوس كتيره
وقبل ما يعبرها شاف العشرين جنيه فى مكانها تحت رجل البنت
ضغط رعد فرامل وسط الطريق وركن على جنب ونزل من العربيه
مشى ناحية البنت إلى كانت باصه على الأرض نايمه وراسها وسط رجليها
لمس كتفها لحد ما فاقت بصت البنت لرعد بړعب انت عايز ايه منى
انتى مخدتيش الفلوس ليه يا شاطره
البنت بصت لرعد انا قولتلك مش هاخد فلوسك حتى لو مت من الجوع
انت اسمك ايه سألها رعد بتوجس
البنت هرشت دماغها مش عارفه مش فاكره حاجه
رعد انتى فاقده الذاكره
البنت قلت معرفش سبنى فى حالى من فضلك
فكر رعد دقيقه بص على الشارع إلى مليان ناس
وسألها بنبره جاده انتى فعلا مش عارفه اسمك ايه
البنت والله العظيم مش عارفه انا مش فاكره حاجه
بنبره كلها