رواية خادمة الالفى( الجزء الاول) الفصل الرابع عشر بقلم زهرة الندى

بدموع نزلت على موعه و اخدته فى ح وهيا بتحاول تهديه وهوا كان مڼهار تمامآ فرفع امير عيونه اللى احمرت من كتر البكاء...
وقال انا قلبى بيوجعنى اوى اووووى يا كيان
كيان بدموع اهدا يا امير وكل ده هيعدى... صدقنى مسيرك تنساها و قبك يدق لواحده تانيه غرها...هيا مش البنت الاوله و الاخيره و صدقنى مسيرك تشوف و تحب واحده تانيه احسن منها بكتير...صدقنى
نظر امير لاعينها شويه بدموع وحاوض فجأه وجهها وكيان بصه لاعينه بتوتر فسند امير جبهدو على جبهدها وهوا مغمض اعينه...
وقال لو كان الحب بيتنسا بسهوله كان سيف قدر ينسا اول بنت حبها مع انها خانته...وكان عمر نسا حببته مع انها ماټت...وكان ادم نسا كمان...وكنتى انتى كمان نسيتى عشقك ليا يا كيان و قدرتى تكملى حياتك
فتحت كيان اعينها پصدمه وبعدت قليلآ وقالت ه هونتا عارف... 
امير وهوا ينظر لاعينها بسكر كل حركاتك و نظراتك فضحاكى يا كيان...بس انا مستهلش العشق ده
حطت كيان اديها على ايده بدموع وقالت لا انت تستهلو يا امير...انت بس اللى مش قادر تشوف واحده تانيه غير افنان...مغمض عنيك عن كل البنات عشنها...هيا اللى متستهلكش
امير لا افنان تستاهلنى يا كيان...هيا تستاهلنى و هتكون ليا انا مش لاي حد تانى
وفجأه فضل امير يقرف من كيان فقالت كيان پصدمه و توتر امير فووق...انت بتقرب منى ليه...امير ابعد عنى...امييير فووق
.. تسريع الاحداث .. 
.. فى حدود الساعه الثالثه فجرآ ..
كان عاصم و سيف يقفون امام غرفت العمليات و معهم اسماعيل اللى كان عرف الخبر و اجا ليكون جنب عاصم...
فخرج الدكتور بارهاق شديد وقالت الحمدلله المړيض دلوقتي بقا كويس...ومافيش اي ضرر على حياته...الخبطه مكنتش جامده على راسو بس اللى كان ممكن يسوء حالتو الڼزيف الداخلى...بس الحمدلله سيطرنه على الموضوع وهيتنقل غرفه عاديه دلوقتي وبقو اطمنو عليه بس بلاش اي ضغط على المړيض...ربنا يقومه بالسلامه
وتركتهم الدكتوره و مشت ففضل عاصم يشكر ربه لسلامت ابنه و كذلك سيف اللى كان اللى كان مړعوپ لاخوه يجراره حاجه...
فقال اسماعيل حمدلله على سلامت عمر يا عاصم بيه...الحمدلله انه خرج منها سليم و محصلوش حاجه بعد الشړ
عاصم براحه الحمدلله و الشكرلله...تعبناك معانا يا اسماعيل بيه
اسماعيل ولا تعبتنى ولا حاجه يا عاصم بيه عمر ده زى ابنى...دى حوريه كانت زعلانه اوى عشانه و كانت مصممه والله تيجى معايا هيا و تارا...لكن منعتهم ييجو دلوقتي عشان الصحافه اللى بره دى
عاصم بتنهيده احسن بردو يا اسماعيل بيه عشان ميتعبوش نفسهم على الفاضى و الحمدلله جت سليمه...و ابقا اشكرهم نيابتن عنى على تعبهم
اسماعيل بابتسامه ماكره ولا شكر ولا حاجه يا عاصم بيه...مافيش شكر مابين الاهل وحنا قريب هنكون عيله واحده بأذن الله 
سيف لنفسه بملل بدأنا الكلام اللى ملوش لزمه
نظر عاصم لسيف وقال بتنهيده ان شاء الله يا اسماعيل بيه...ان شاء الله
فجأه رن تلفون اسماعيل و كانت تارا فقال دى تارا...هرد عليها زمنها قلقانه يا قلبى
وتركهم اسماعيل و تحرك كام خطون بعيده عنهم ليرد على تارا و سيف ينظر له بتريقه فنظر عاصم لسيف بقلق...
وقال قولى يا سيف...مافيش اي اخبارن عن اخواتك
سيف ببرود انا اتصلت بيهم هما الاتنين كتير و مافيش حد بيرد عليا منهم...فدلوقتى لما يسمعى الاخبار من السوشيل هييجو على طول
عاصم بقلق انا خاېف ليكون جررهم حاجه هما كمان...ربنا يستر
سيف نظر له بلوم وقال لو كنت خاېف اوى على عيالك مكنتش رحت و عملت كدا و انت عارف انه ممكن يأذينا
عاصم